... وای به روزی که بگندد نمک!!

اگر در کشوری سمت و سوی توسعه و رشد، مشخص و معلوم نباشد. سرنوشت اقتصادی و ... آن در کوران تصمیمات باری بهر جهت و انفعالی، نامعلوم و درهم ریخته خواهد شد. در این وادی مدیران و متولیان سیاسی و اقتصادی به سبب عدم کارایی و نبود مدیریت شایسته وعلمی در گرداب امیال باند های قدرت و ثروت و ... گرفتار شده و ناگزیرند به سازی که اربابان می زنند؛ برقصند. در نتیجه روند اقتصادی کشور دچار انفعال گشته و عرصه تولید و صعنت و ... به معضل دوباره کاری و تکرار گرفتار می شود. بدین نمط اقتصادی فشل و ناکارآمد و بی برنامه در پیش روی صاحبان علم و سرمایه قرار می گیرد. در این حالت نه از تاک نشان می ماند و نه از تاک نشان!!

مصداق این گفتار سخنان اعتراف گونه وزیر صنعت،  معدن وتجارت است:

« وزیر صنعت، معدن و تجارت با اشاره به خطا در جانمایی و تاسیس شهرک های صنعتی گفت: براساس گزارش سازمان صنایع کوچک و شهرکهای صنعتی از مجموع مصوبه ایجاد 950 شهرک صنعتی تنها برای 200 شهرک صنعتی تقاضای موثر وجود دارد.» العالم 26/6/96

از این نمونه در سپهر اقتصاد ایران کم نیستند. از سد سازی های بی حساب و کتاب گرفته تا ایجاد قارچ گونه مناطق آزاد و مناطق ویژه تجاری صنعتی که جغرافیای اقتصادی و اجتماعی و سیاسی ایران را با حفره های مناطق از هم گسیخته اند!

اگر دولت ها برای تمایل و اجرای خواست های قدرت های سیاسی و ... تن به ساخت بی برنامه سد روی رودخانه های کشور نمی نمودند. اکنون با معضل خشک شدن و نابودی دریاچه ها و تالاب ها ( مانند دریاچه ارومیه و نظایر آن) در جای عرصه سرزمینی ایران نیودیم. یکی از فاجعه های اسف بار آن همین سد گتوند که بر روی رود کارون زده اند. سدی که حاصلی جز شوری آب و از بین رفتن هزاران هکتار مزراع کشاورزی پایین دست سد گتوند، نداشته و ندارد. اکنون سدی که با هزینه های میلیارد ریالی ساخته شده است؛ چون سدی جلو پیشرفت اقتصاد کشاورزی منطقه و ایران قرار گرفته و دولتیان در دو راهی انهدام و یا نگاه داشت  مانده و درمانده شده اند.

یا همین مناطق آزاد تجاری و صنعتی که به جای آنکه مددکار صنعت و تجارت کشور باشد. به دروازه ای برای ورود کالاهای بنجل خارجی بدل گشته است. این مناطق را با منطقه آزاد شانگهای چین مقایسته کنید. منطقه ای باعث رشد و شکوفایی اقتصاد عقب مانده چین کمونیستی گردیده است.

حال برگریم به اعتراف تلخ وزیر محترم. این گفته های ایشان نشان از ناکارآمدی و کوتوله سالاری حاکم بر ارکان دولت است. متولیان که با اشاره و خم ابروی صاحبان قدرت و مکنت و ... در هر شهر و دیاری بدون هیچ گونه کارشناسی علمی و اقتصادی و حتی زیست محیطی، اقدام ایجاد شهرک های صنعتی نموده و هزاران میلیارد ریال را برای ساخت و ایجاد امکانات زیر بنایی شهرک های کذایی صرف کرده اند. اکنون به این نتیجه رسیده اند که حدود یک پنجم آن در حداقل کارایی و تقاضای مؤثر به فعالیت مشغولند!!

از این فراتر اگر نگاهی به مفاد برنامه ششم توسعه کشور که توسط همین دولت تدبیر و امید، تهیه و به تصویب مجلس رسانده است؛ بیندازیم. در آن نه خبری از برنامه ای منجسم و مدون است و نه راهکاری پویا برای رشد و توسعه مدوام اقتصاد کشور!

اینجاست که باید گفت: هرچه بگندد نمکش می زنند؛ وای به روزی که بگندد نمک!!

                                                                                                   شاد زی 27/6/96

/ 0 نظر / 16 بازدید