ره آورد

کشور پهناور ما از قدیم الایام با مساله کمبود آب مواجه بوده است. اهمیت و نگاه داشت حرمتش در تاریخ و تمدن ایرانی سابقه ای دیرینه دارد. از داشتن فرشته­ی نگهبان آب در دین زردشت که به نام آناهیتا یا ناهید بود، گرفته؛ تا قرآن که آب را نماد حیات بشری داسته و 63 بار در آن یاد شده است. اهمیت آن را بگونه ای دانسته است که عرش خداوند را بر روی آب دانسته است.

بگذریم در ایام عید نوروز فرصتی دست داد تا به خطه یزد سفری داشته باشم. دیار کم آب ایران که از ازمنه قدیم مردمانش قدر را آب را دانسته و در به دست آوردن و نگاه داشتش تلاشی وافر نموده اند. به جز امروزه روز که در اثر کاهلی و ... مدیران و حکمرانان و مردم زمان حال، کاریز های چند هزار کیلومتری اش خشک شده است و مردم گرفتار کم آبی مفرط گشته اند.

به یکی از این عدم تدبیر و بی توجهی اشاره ای گذرا می کنم.

از لحظه ای که وارد محدوده استان یزد می شوید تا هنگام خروج از سمت غربی آن و رسیدن به محدوده استان فارس؛ شمای گردشگر با بیش از هفت کارخانه گوناگون فولاد سازی مواجه می گردید. پرسشی که به ذهن خطور می کند. این است. مگر مدیران و ... نمی داننند که این کارخانه ها برای تولید آهن و فولاد نیاز به آب دارند!!؟

پس چرا در استانی که برای تهیه هر مشت آبش، پدران ما رنج ها برده و تلاش های بی پایان و مرارت ها کشیده اند. این عنصر حیات بخش را این گونه هدر داد؟!! راستی این حیف و میل آب را پایانی هست؟ فاعتبروا یا اولی الابصار!!!

                                                                                               شاد زی

/ 0 نظر / 21 بازدید