از کوزه همان برون تراود که دروست!!

این موضوع در پهنه­ی اقصاد  چه خرد و کلان اصلی مسلم و بدیهی است که سرمایه به جایی می رود که امنیت داشته و هم برایش جذاب باشد. بدین نمط در اقتصادی که فاقد امنیت و آرامش باشد؛ نه می آید و اگر هم باشد راه گریز را پی می گیرد. برای همین است در کشورهایی که فاقد امنیت و آرامش نسبی و جذابیت مطلوب برای سرمایه و سرمایه گذار باشد؛ قدم پیش نمی گذارد.

حال با این مقدمه ببینیم؛ آیا شرایط اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و ... کشور برای جلب و جذب سرمایه خارجی مطلوب و مهیاست؟

در تبصره 3-الف- قانون بودجه امسال چنین آمده است: ...

«با رعایت مصوبه شماره 0101/94344 مورخ 23/12/1395 مجمع تشخیص مصلحت نظام در سال 1396 سقف تسهیلات تأمین مالی خارجی(فاینانس) برای طرحها علاوه بر باقیمانده سـهمیه سـال ‌قبل،  معادل ریـالی پنجاه میلیارد (50.000.000.000) دلار تعیین می‌شود. شورای اقتصاد با رعایت اولویت‌های بند (پ) ماده (4) قانون برنامه ششم توسعه، تسهیلات مذکور را به طرحهای بخش دولتی که دارای توجیه فنی، اقتصادی، مالی و زیست‌محیطی باشند، اختصاص می‌دهد. ...»

این تسهیلات درحالی مقرر شده است که هنوز تسهیلات باقی مانده از سهمیه تسهیلات فاینانس بودجه سال قبل مورد استفاده دولت قرار نگرفته است. زیرا که مؤسسات خارجی تأمین مالی خارجی برای ارایه تسهیلات فاینانس قدم پیش نگذاشته تا دولت از آن ها استفاده کند!

از سوی دیگر این سخنان هم جای بررسی و تأمل دارد.

وزیر امور اقتصادی و دارایی گفت: با اقدامات موثر دولت و شرایط پسا برجام توانستیم ۱۲ میلیارد دلار جلب سرمایه گذاری خارجی در سال گذشته داشته باشیم. 25/1/96 عصر ایران

در این گفته ها نکته ظریفی نهفته است. آن هم این است که میان جلب و جذب سرمایه خارجی تفاوت از زمین تا آسمان است. چرا که جلب به زبان اقتصادی یعنی تمایل به آوردن سرمایه؛ ولی جذب یعنی ورود سرمایه خارجی و استفاده در قلمرو سرزمینی کشور. با این تفاسیر وزیر محترم نفرموده اند که از این میزان سرمایه جلب شده چه میزان سرمایه خارجی جذب شده ( از قوه به فعل درآمده) است.

با نیم نگاهی به شرایط کنونی کشور از حمله تروریستی عوامل داعشی دست پرورده عربستان و آمریکا گرفته تا التهاب و تنشی که بعد از انتخابات در فضای کشور ایجاد شده است. منظور جنگ قدرتی است که فضای حاکم بر اقتصاد و ... کشور را دچار ناامنی و تنش کرده است و روز به روز با موانع تصنعییی که جلو پای دولت و اقتصاد منفعل و آشفته کشور ایجاد می کنند؛ امنیت و آرامش نسبی را از سپهر اقتصادی کشور می زادیند.

با توجه به قراین موجود که رو به تزاید دارد. به نظر نمی رسد که دولت و هیأت حاکمه کشور بتواند شرایط مطلوب و بهینه ای را برای جلب و جذب منابع خارجی از قبیل فاینانس فراهم کند.

بر تمامی اما و اگر های فوق باید این نکته را از نظر دور نداشته باشیم که پس از حدود دو سال از اجرای برجام هنوز بانک های بزرگ بین المللی که عموما" در ارایه تسهیلات میان مدت ( فاینانس) نقش محوری دارند؛ در هراس اقدامات احتمالی تنبیهی آمریکا نسب به برقراری روابط معمول و کارگزاری با بنک های ایرانی و به ویژه بانک مرکزی اقدام نکرده اند.

حال اگر جدال صاحبان قدرت و ... برای سنگ اندازی در مسیر اهداف دولت ادامه دهند. امیدی به گشایش و تحقق اهداف پیش بینی شده در تبصره 3 بند الف بودجه سل جاری کشور می رود؟!!

بی شک باید با شرایطی که اکنون بر فضای سیاسی و امنیتی و ... کشور حاکم است و هم چنین تهاجمات خارجی آمریکا که به بهانه های گوناگون اقتصاد کشور را نشانه گرفته است. بعید به نظر می رسد که در خوش بینانه ترین حالت، دولت بتواند بیش از ده میلیارد دلار تسهیلات فاینانس را جذب کند.

در نتیجه تمامی هدف گذاری های بودجه و دولت برای کاهش رکود و بیکاری و رشد 8 درصدی اقتصاد کشور قابلیت تحقق نخواهد یافت. بل به هراس و گریز سرمایه از کشور هم خواهد انجامید. آیا در این آشفته بازار سیاسی و امنیتی موجود نباید بدین باور رسید که، از کوزه همان برون تراود که دروست!!

                                                                                                  

/ 0 نظر / 41 بازدید