لطایف و ظرایف

نقل است از محمد بن جنیدی نیشابوری؛

به زمان خلیفه دوم اموی در بلد قادسیه، قاضی القضاتی به نام عادل بن حسن قادسی بودی. وی به ظاهر دم از داد و عدل نمودی؛ ولی در عمل به عوامل و منشیان خویش دستور دادی. حکم بدان کس دهادندی که سر کسیه بذل گشاده داشتندی.

آوازه رشوت ستانی عمّال و اقارب وی بدان صوب رسیدی که نحوه­­ی قضاوتش شهره خاص وعام بگشتی. روزی وی به دکان خبازی درآمدی و طلب دوتای نان دو آتشه کردی. صاحب دکان که از آسیب قضاوت ناحق وی در امان نمانده بودی سر در گوش وی کردی و به نجوا گفتی:

ای شیخ، اگر نان دو آتشه خواهی بایدی که به شاطرم دیناری بیشتر بدهی.

وی برآشفته گشتی به عتاب گفتی:

تو از من که قاضی القضات شهرم؛ طلب رشوت می کنی؟

خباز به کنایه گفتی:

چگونه استی که عمال و اقارب تو به وقت صدور حکم، بی اخذ رشوت قلمی نمی زنندی. تو برایشان پرخاش نمی کنی؛ ولی به بهای اندکی که بابت زحمت شاطرم تمنا می کنمی. آن را رشوت ستانی تلقی می کنی!!

                                                                                              شاد زی 29/5/97



/ 0 نظر / 28 بازدید