نوروزنامه

     گویند به زمان های ماضی، به باور ایرانیان نخستین آدم کیومرث بودی. اهورمزدا وی را در جهان مینوی آفریدی. کیومرث به عالم مینوی سروری و آقایی بکردی و تمامی آفریندگان هورمزد وی را مطیع ببودی. چندی که بدین روال بگذشتی؛ اهریمن بر وی حسد فراوان ببردی. آنگاه بر آن شدی تا وی را از میان برداری. پس به یاری دیوان و ددان وی را بکشتی. اعضا و جوراح کیومرث را در سراسر گیتی بپراکندی. از جمله تخمه اش را به کوه بینالود درانداختی.

چند زمانی که از آن واقعه شوم بگذشتی. در اولین روز از اولین ماه سال، از تخمۀ وی گیاه ریواسی روییدی با دو شاخه که مشی و مشیانه از آن در وجود آمدی. در باور ایشان، مشی و مشیانه فرزندان نخستین آدم بباشدی.

هزاران سال از آن زایش و تولد  بگذشتی. مردمان ایران ویج زاد روز مشی و مشیانه را گرامی داشتندی. آن روز را نوروز نامیدندی و هر ساله این روز را گرامی داشتی و شادی ها و خرمی ها بکردندی.

این گونه باشدی که عیدی به نام نوروز در سنن و فرهنگ ایرانیان پدیدار بگشتی.

شاد و پیروز بخت یاشید.

/ 0 نظر / 7 بازدید