رندنامه(107)

گویند به زمان حجاج بن یوسف که سفاک و جباری ایران ستیز بودی؛ برای اینکه عقیده مردمانش را به عدل و داد خویش مسلم گردانَدی. برآن گشتی تا مجلسی از اکابر و اعوان و انصار خویش به نام نظاره کنندگان سلوک حجاج برپا دارندی. و این گونه وانمایندی که اگر وی از مسیر عدل و داد منحرف گشتی؛ اینان رأی بر عزلش دهندی.

این مجلس به اشارت وی تشکیل شدی و لاجرم چون از دست نشاندگانش بودی؛ وی را دادگر زمان خواندی. چند سالی برین روال ببودی.آدینه روزی شیخی از شیوخ همان مجلس به گاه نماز نیم روز بر منبر رفتی و گفتی:

ای مردمان بدانید و آگاه باشید که عده ای فتنه گر طمع در رخنه کردن به اندرون مجلس نظارتی دارند. بر شما مردمان است که ایشان را بشناسید و ما را برای قلع و قمع این دین فروشان بیاگاهانیدی. تا این منافقان دین و ملت را از بیخ و بن برکنیمی.

مردمان که از سخنانش در بهت و حیرت بودی؛ وی را با نگاه خویش ملامت نمودی.

رندی در گوشه ای نشسته بودی و به طعن گفتی:

در مجلسی که غیر متابعان و متملقان حجاج بدان راه نبودی؛ غیر ایشان چگونه توانستی بدان داخل گردی!؟

                                                                                                     باقی بقایتان 24/5/94

   

 

/ 0 نظر / 3 بازدید