ره آورد (6)

وارد شهر شیراز که می شوی؛ در بهت و حیرت می مانی. این همان شهر حافظ، سعدی، شاه شجاع و قوام السلطنه و ... است! شهری که باید در بوی لطیف و مست کننده بهار نارنج غرقه باشد. اما ساخت و ساز پرشتاب و بی برنامه و غیر متعارف که به بهای تخریب باغ ها و منازل قدیمی شهر تمام شده است. از شهر شیراز غولی مهیب و بی قواره ساخته است. شهری که در نابسامانی دست کمی از تهران ندارد.

حتی حریم های آثار فرهنگی و با ارزشی چون استاد سخن سعدی و لسان الغیب حافظ، از این تعرض و چپاول مصون نمانده است. راستی چرا دولت و در مقیاس کوچکتر شهرداری شیراز بایستی اجازه چنین حریم شکنی را بدهد. به گونه ای که شهر شیراز به شیری بی یال و دم و اشکم بدل شده است.

جالب اینکه این شهر یکی از مقاصد مهم گردشگری ایران برای خارجی ها محسوب می شود! اگر خلق و خوی گرم و دوستانه و صمیمی مردم شهر نبود. آیا تمایلی برای دیدن آثار فرهنگی و تاریخی در گردش گران اعم از داخلی و خارجی برای ماندگاری پیشتر در شهر شیراز پیدا می شد؟!


/ 0 نظر / 46 بازدید