گویند هنگامی که قوم مغول بر سلطان خوارزم فایق آمدندی و ایران زمین را به تیول خود در آوردندی . هر یک از این چنگیزیان و غارت گران حاکم بلدی بگردیدی . از جمله‌ی آنان نور کای نویَن که بر نیشابور مسلط گشتی .

گروهی از نیشابوریان بر وی یاغی شدی و بر بیدادش بشوریدی . فوجی از مغولان بر ایشان تاختن گرفتی . جمعی را از دم تیغ گذارندی . شماری به حبس در انداختی و عده ای به بیابان گریختی .

پس از دفع فتنه یکی از معمرین مغول روی به نورکای نمودی گفتی :

      خان به سلامت بادا . تا این طاغیان به صحرا پراکنده اندر بودی ؛ هر آینه بیم رجعت ایشان و آغاز بلوایی دیگر ، خواب راحت از چشم ما بربودستی . بایستی که سر این مار زخمی به سنگ کوفتی که بقای ما در فنای ایشان بودستی .

رندی شنودی و در خفا بگفتی :

      اگر کشتن آزادگان دوای درد مستبدان و غارت گران بودی ؛ حق بر باطل چیره نمی گشتی .

 

                                                                               باقی بقایتان