گویند به زمان های ماضی ، حاکم شرع شهر ری چشم طمع به ملک پیر کشفدوزی که مجاور باغش بودی ؛ داشتی . روزی به خادمانش حکم کردی ؛ شبانه در زمین وی درختان کاشتی . فردا روز که پیر به قصد آبیاری مزرعه اش در آمدی . درختانی کاشته و غلامانی گماشته دیدی که به چوب زدن وی حاضر ببودی .

چاره آن دیدی ؛ نزد داروغه‌ی شهر به قصد تظلم خواهی ؛ بپناهیدی . گزمه ها به حکم داروغه او را بدین بهانه که به قاضی عادل شهر تهمت و افترای ناروا زدی و آبروی مسلمانی را ببردی ؛ به اشارت والی شهر بر دارش کشیدندی .

رندی دیدی و گفتی :

       در بلادی که زر و زور و تزویر همراه و در کار باشدی ؛ سر بی پناه بر دار باشدی .

 

                                                                           باقی بقایتان