گویند روزی در شهر شام ، عده ای رافضی از جور و ستم والی خلیفه‌ی وقت به تنگ آمدی و بشوریدی . وی فرمان بدادی تا عاصیان را قلع و قمع بکردندی و از شهر براندندی . فتنه‌ی آن جماعت که به سردی گراییدی ؛ آدینه روز وی به جامع شهر در آمدی . پس از نماز جماعت ، به رسم خلفا در دستی شمشیر آخته و در دستی مصحف ، روی به آسمان نمودی و گفتی :

       بارالها ، تو شاهدی که برای بقای اسلام ، دفع فتنه‌ی این خوارج کردمی . من عبد عبید تو ، بدین مصحف سوگندان خورمی تا جان ناقابل خویش را فدیه اعتلای اسلام بنمایمی .

رندی چون این سخن بشنودی ؛ گفتی :

      اگر محمد به شمشیر بنای اسلام گذاشته بودی ؛ مسلمانی از جهان رخت بر بسته بودی .

 

                                                                                          باقی بقایتان