رمضان ماه خداست .به پندار من , رمضان در این که ؛ بد نخوریم , بد نبینیم , بد نگوییم و بد نکنیم خلاصه نمی شود .در این ماه بایستی خدایی اندیشید , خدایی کردار و رفتار داشت . چون میهمان اوییم و بر سفره او می نشینیم .

ولی ما چه می کنیم ! بد می خوریم ( پرخوری ) بد می بینیم ( پنهان و حریصانه ) بد می گوییم ( دعای بی اخلاص ) و بد می کنیم ( نمایش مسلمانی )

راستی چرا رمضان ها می آیند و می روند . ولی ما مسلمانان این دیار , دریغ از بهره ای هر چند اندک از زلال آن !

به نظر پاسخش را در این کلام خدا می توان جست ؛ خداوند هیچ قومی را تغییر نمی دهد ؛ مگر آن که نفس هایشان را تغییر دهند .

با این روش و منش سخیف که تا مغز استخوانمان رخنه کرده و نفس آلوده ای که در تمامی جامعه از صدر تا ذیل جاری و ساریست .به تعبیر حافظ ؛ چون نیک بنگری همه تزویر می کنند . چه گونه می توان میهمان او شد !

بیایید در این ماه عزیز دست از تزویر , ریا , فریب و خود بینی برداشته و برای لحظه ای انسان باشیم . شاید که باری گوشه چشمی به ما کند .

هرچند سخت است ولی شدنی . تاریخ این ملک , گواه آنست .