گویند در روزگار خلفای فاطمی ، حاکمی در شهر حلب خزانه تهی یافتی از سیم و زر . وزیر خویش را بخواندی و چار‌ه کار خواستی . وی لختی سر در جِیب تفکر فرو بردی و بعد زبان از کام واستاندی و گفتی :

      قبله‌ی عالم به سلامت باد . چاره آن باشدی که از خلایق بستانیمی .

وی بپرسیدی :

      چگونه ستانیم از رعیت بی چیز ؟

گفتی :

 فرمان دهید تا جار چیان در کوی و برزن منادی دردهندی که قبله‌ی عالم فردا روز به تمامی رعایا از صغیر و کبیر دیناری زر ارزانی می داردی . پسان فردا دیگر بار منادی بدادی که هر رعیتی از رعایا در هر آمد و شدی به شهر ببایدی که دو دینار زر به کوتوال دادی ؛ وگرنه مستوجب عذاب و عِقاب بباشدی .

بدین تدبیر هم رعیت از کرم ظل الله برخودار شدی و هم خزانه آباد گردیدی .

رندی گفتی :

      حاکمی که خزینه از انبان رعیت انباشتی ؛ گور خویش مهیا بکردی .

 

                                                                                           باقی بقایتان