گویند یکی از پسران هلاکو خان مغول ، حاکم بلاد سیستان شدی . وی بر آن گردیدی تا سکّه به نام خویش زدی . پس اکابر آن دیار فراخواندی و در باره‌ی انتخاب ضرّابی شایسته به مشاورت در نشستی . هر یک سخنی بگفتی و رایی زدی . هیچ یک طبع خان را نشایستی . درین میان خراج گزاری پیر گفتی :

      اگر نظر خان والا مقبول گردی ؛ این چاکر ضرّابی قدیم خاندان معزول خوارزم را صالح همی دانمی .

خان نظر وی بپسندیدی و فرمودی وی را فراخواندندی . هنوز سخن وی به تمامی گفته نیامده بودی که ضرّابی کرنش و تعظیم کنان در سرا پرده حاظر شدی و برخاک به سجده در افتادی و گفتی :

      چاکری خان را به دیده منت دارمی . هر چه خان فرمایدی ؛ همان ضرب کردمی .

خان را چاکر صفتی وی مقبول طبع افتادی و به پس خندی به حاضران گفتی :

      این همانیست که بایستی ضرّابی ما گردی .

رندی شنودی و گفتی :

      اگر وضع و حال چنین استی ؛ به برکت چاپلوسان و در یوزگان استی .

 

                                                                                باقی بقایتان