گویند پسر یکی از اکابر بیهق برجمال دختر عجوزه‌ی دلاکی دل بسته بودی و راهی بوصال وی نداشتی . روزی بهر حیلتی که بود به خانه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی‌ وی در طلب دخترش راه یافتی . در ین میان پیر زن به ناگاه وارد شدی . چون توان ممانعت نداشتی ؛ به فغان و فریاد از مردمان یاری خواستی . جوان برای خموشی اش ، تپانچه ای بر صورتش نواختی . عجوزه به تظلم خواهی به نزد قاضی شهر روانه گردیدی . قاضی وی را به جرم توهین و افترا و پاس نداشتن حریم بزرگان ، به حبس در انداختی . رندی گفت :

       در دیاری که قاضی القضاتش حکم به محکومیت مظلوم دادی . نه بر مرده ، بر زنده باید گریستی .

 

                                                                              باقی بقایتان