ابو حمّار زید بن کوفی ، برایم نقل بکردی :

روزی در سامرا به خدمت شیخ جلال الدین مکّاری رسیدمی .وقت بی وقت بودی و هنگام چاشت .یک ساعتی به کسب فیض و تلمّذ گذشتی . جوع بر من غالب گشته بودی . لکن بویی از مطبخ به مشامم نرسیدی . ناامید گشتمی و رخصت خروج خواستمی . ایشان بفرمودی :

      بمانید تا طعامی اندک تناول کنیمی .

هنوز کلام ایشان خاتمه نیافته بودی که شخصی نورانی ، با طبقی حلویات و اطعمه و اشربه‌ی نیکو وارد شدی . در شگفت بماندمی . دهان بپرسشی باز کردمی . اما وی طبق بگذاشتی و در دم ناپدید  بگردیدی .

رندی شنیدی و گفتی :

      تا تملق در کارزارستی ؛ جهل برقرارستی و عقل طَرْفی نبستی

 

                                                                                   باقی بقایتان