گویند سالی به شهر سمرقند خشکسالی شد . غلّه کمیاب و نان گران گردید و خلایق در تنگی معیشت گرفتار آمدند . گروهی جمع شده و به چاره جویی نزد حاکم رفتند . وی دستی بر محاسنش کشید و گفت :

      چند روزی نان نخرید و نخورید تا وضع به سامان گردد .

رندی در میان جمع بود . به پس خندی گفت :

      اگر قوت لایموت نبودی ؛ نیازی به حاکمی چون تو نبودی .

 

                                                     باقی بقایتان