در مقدمه‌ی کتاب الاهی نامه‌ی شیخ فرید الدین عطار نیشابوری ,شرحی آمده در مناقب مولی متقیان حضرت علی که بار عمیق اخلاقی و معنوی و... فراوانی دارد . ذکر دو باره اش شاید مدد رسان ما انسان های بی بته این عصر و دیار باشد . روایتش نقل به مضمون چنین است :

حضرتش به مزدوری جهودی در کوه به کندن سنگ می پردازد . عربی که ایشان را در آن حال می بیند , می پرسد : چرا مزدوری جهود را می کنی ؟

ایشان پاسخ می دهد : ( نقل به مضمون)

رنج بر دوش کشیدن صخره از چکاد کوهساران بر من آسان ترست , تا تحمل منت کسان .

مردمان گویند : در کار و پیشه ننگ است . من گویم : که ننگ در خواریِ خواستن از دیگران است .

شیخ جام ترجمان کلام حضرتش را در این دوبیت آورده است :

به ناخن سنگ را کندن زکهسار                 به از منت زمرد ناسزاوار

مرا گویند کسب دست عار است              مرا ذُلِ سئوال آید همی عار

راستی ما شبیه خار بنی نسیتم که در معرض باد , بهر سو می چرخیم ! گسسته از آموزه ها و داشته های دینی و فرهنگی !؟

راستی ما را چه می شود ؟ هر چند قرآن فرموده : الیس صبح به قریب

شما چه می گویید ؟

                                                              باقی بقایتان