حدود پنجاه سال پیش در این دیار ، ما کودکان ، با شلوار های وصله دار و جورابِ بارها پاره شده و باز به کمک نخ و سوزن مادر وصله و پینه شده و کیف که نه ، اگر شناس داشتیم ؛ کیسه‌ی نایلونی ده ها دست گشته کتاب ، دفتر و مدادمان را در خود جای می داد ؛ دل خوش بودیم و شاکر . صبح ها به ویژه ، روزهای زمستان با شیر خشک اهدایی دیگران ، پیاله ای شیر در مدرسه نصیبمان می شد .

در آن زمان درآمد ملی کم و بازار داد و ستد با دیگران محدود بود .

اکنون ، کودکانمان هر روز تمنایی ، لباس ، کیف و کفش و ... تازه ای می طلبند . ما هم ، همین که پولی ، در آمدی به چنگ می آوریم ؛ راهی بازار و برزن شده و در پی خریدی تازه ...

حالا خبری از وصله و پینه کردن شلوار و جوراب و ... هایمان نیست . مصرف و مصرف گریبانمان گرفته و از خوان در آمد های نفتی و با هدایت دیگران ، ثروت ملی را تاراج می کنیم ؛ چونان مغولان  ! سرمست باده های نفتی ، از خویشتن خویش بیگانه شده ایم . بی هیچ برنامه و اندیشه ای برای فردای این ملک و دیار ، در پی اوهام و خیالات مالیخولیایی خویش می تازیم .

آن زمان همه چیزمان رنگ و بوی صداقت ، اصالت و نجابت و ... داشت . حتی فرهنگ ، اندیشه و سنت و ...

اکنون چه ؟ همه چیزمان در گرو تزویر ، بی ریشگی ، دروغ و بی حیایی و... است . جان کلام . راستی ما را چه می شود  ! ؟مگر نه این که :

     هر که باد می کارد ؛ طوفان درو می کند .

                                        

                                                                                   باقی بقایتان